پدر من

پدر من هفته اي يكبار ، بعضي وقتها دو سه بار من و مادرم را از خانه بيرون مي كند . وقتي پدر فرياد مي كشد همسايه ها از پنجره و در خانه ها يشان سرك مي كشند و منتظر مي شوند تا پدر ما را از خانه بيرون بياندازد .انگار فيلم تماشا مي كنند . بعضي ها شان مي خندند .عده اي ديگر ، مادر را به هم نشان مي دهند و وانمود مي كنند دلشان برايمان مي سوزد .يك سري هم منتظر هستند تا پدر دهانش را باز كند و به مادر بد و بيراه بگويد .
من خجالت مي كشم بنويسم پدر چه فحشهاي بدي به مادر مي دهد .پدر انگار تما شاگران را نمي بيند . هر چه مي خواهد يا نمي خواهد ، مي گويد . نمايش هنگامي براي تماشاچيان ديدني مي شود كه پدر از بد و بيراه گفتن خسته مي شود . رنگش قرمز مي شود . بخار مي كند . به صورت خود چنگ مي اندازد . فرياد مي كشد و سرش را به در آهني حياط مي كوبد .هيچ كس جلو نمي آيد . هيچ كس نمي خواهد كه جلو بيايد . چون به قول مادر ، درد نكشيده است . چون اگر بيايد نمايش تمام مي شود . چون مرد نيست .مادر نمي داند خود را از چشم نا محرمها بپوشاند يا مواظب پدر باشد كه سرش را به در آهني حياط نكوبد . چادر را به دندان مي گيرد و سعي مي كند دستهاي پدر را بگيرد . انگار تنها مرد معركه خود اوست .
پدر اما او را نمي بيند . فكر مي كند به در مشت مي زند . مشتها به سر و صورت مادر مي خورد . خون در چادر مي دود و به آن رنگ قرمز مي زند .دندان خون آلود روي زمين مي افتد و صدا مي دهد .مادردرد مي كشد . اما آرام گريه مي كند تا كسي صدايش را نشنود . پدر روي زمين مي افتد . به خود مي پيچد . گريه مي كند . مي سوزد و آب مي شود . مادر چادر را دور او مي كشد و با دست اشكهايش را پاك مي كند . پدر آرام مي شود . نمايش تمام شده است . همسايه ها همانطور كه پيداشان شده بود غيب مي شوند .
انگار از اول هم نبوده اند . كوچه ساكت مي شود . ضجه موره هاي پدربه دل آتش مي زند .پدر انگار چيزي به يادش نمي آيد . از ديدن چادر خوني و صورت كبود مادر جا مي خورد
و مي پرسد : – صورتت چي شده ؟ كي تو رو به اين روز انداخته ؟
و مادر مثل هميشه درد را مي خورد و با خنده كمرنگي جواب مي دهد :
- چيزي نيس . خوب ميشه . بريم تو!
پدر من يك جانباز است . مادر مي گويد پدر من مرد است و بايد به او افتخار كنم .
من به مادرم افتخار مي كنم . چون او زن يك جانباز است .

برچسب‌ها: مادر, چادر, پدر, جانباز, داود رجبی